تضاد

 

گذشت زمانه ای که ما را به دیار شما رهمنون شد . . .


 واژه گانی با ما بود

 

 بی هیچ ابهامی

 

 که کلام لب ها و دلهایمان بود


 چشمها بی هیچ اشارتی صدیق صداقت بود


 و گوشها، تلنگر خاطره را حدیثی آشنا می پنداشت


 آه... گذشت و گذشت و فراموش شد...


 اکنون به دیار شما وا مانده ایم

 

 به حیرت در شما می نگریم . . .

 

 که لب ها


 لب هایتان در غیاب قلبها سخن می گوید

 

 چشم ها


 چشم هایتان رازهای ناشناخته ای می سراید


 و گوش ها

 

 گوش هایتان با زمزمه ی عشق بیگانه است...

 

                                                                               سپهر قرشی 92/7/14

/ 5 نظر / 21 بازدید
امیر

بسیار زیبا و قابل درک

سپیده

دل زنده و پویا باشید.منتظر حضور سبزتان هستم.

ن.ا

[قلب]

همکار

هرآنچه از دل برآید لاجرم بر دل نشیند. زیبا بود.

رضا

خیلی زیباست واقعا لذت بردم