بهار

 

خوشا آندم که چشمم خیره می ماند

ز شوق تارک گیسوی گندم گونه ی نوروز

به سرمای سکوت تیره ی شبرنگ رویاها

به تیک و تاک این ساعت

که گاهی کند و خسته لحظه ای را لنگ لنگان می سپارد

در فراسوی سکوت مبهم و گنگش

به دهلیز فراموشی

به خاک سرد آن اندیشه ی سستی که می لغزد به روی کاغذ شعرم

که باور کرده ام اکنون

زمستان رفت و نوروز آمده پیشم

                                                                        سپهر قریشی

/ 1 نظر / 10 بازدید
shaghayegh

[گل][گل][گل]