گذشت زمانه ای که ما را به دیار شما رهمنون شد . . .


 واژه گانی با ما بود

 

 بی هیچ ابهامی

 

 که کلام لب ها و دلهایمان بود


 چشمها بی هیچ اشارتی صدیق صداقت بود


 و گوشها، تلنگر خاطره را حدیثی آشنا می پنداشت


 آه... گذشت و گذشت و فراموش شد...


 اکنون به دیار شما وا مانده ایم

 

 به حیرت در شما می نگریم . . .

 

 که لب ها


 لب هایتان در غیاب قلبها سخن می گوید

 

 چشم ها


 چشم هایتان رازهای ناشناخته ای می سراید


 و گوش ها

 

 گوش هایتان با زمزمه ی عشق بیگانه است...

 

                                                                               سپهر قرشی 92/7/14