کی و کجا
آن مفهوم یگاه ی سعادت را دریافتی ...
در کجای جهان
تملق قدیسان و شیاطین و ملهمین
سزاوارتر از سرشت خویشتنت
ترا را
به دیار مطرش و الکن و اکمه
رهنمون شد.
اورنگ خویش را در چنته ی اسرارآمیز جهانت
جستجو نموده ای
و بگو کجا
عداوت و بیدادگری سرنوشت انجمنت را
با ترازوی سعادت خویش
شماره نمودی...
بگو کجا و کی؟
که سکوت شرط قضاوت سعادت تو خواهد بود
سپهر قریشی
کاش
واژه گان را
توان فریادی بود و
دلهره را نجوایی . . .
آذین واره شعری
تا ترجمان اندیشه ای را
مصداق چشم اندازش پنداری
و نگاه را
ملیح سیرت خاسر نگاهی . . .
کاش همیشه چنان بودی
که جهان را نگاهی کفایت بود
نگاهی که
عارض چشم انداز جهانی بود
و سکوت با هیچ مفهومی در میانه نبود
ای کاش چنین بود . . .
